First Stop: New York City ...and the bright lights of BROADWAY
New York, NEW YORKJuly 30, 2003
Hallo (Lieve) Mensen
Na een lange reis ben ik in Ecuador aangekomen, gezond en wel. Ik ben maandag ochtend vertrokken om het vliegtuig om 13.50 te nemen naar Newark (vlak bij NewYork). Na een emotioneel afscheid van mijn ouders en mijn lieve Joke ben ik door de douane gelopen waar ik twee keer zeer grondig werd doorzocht. In het vliegtuig zat ik naast een Amerikaan uit Alebama (ofzo) die zich zeer eenzaam voelde mijn zijn meining tegen Bush. De vlucht ging heel goed. Eenmaal in Newark aangekomen ben ik direct op de bus gestapt naar DOWN TOWN New York. Vanuit het centrale busstatoin zelfstandig naar 48street gelopen want daar werd ik verwacht door een vriend van Claude, Glenn. Binnen vijf minuten was ik weer uit zijn appartement en liep ik met een echte New Yorker door de straten in de stad waar het allemaal gebeurd. En hij had echt een plan: eerst met de metro naar de locatie waar het WTC gebouw stond. Nu was daar een enorme krater. Echt niet te bevatten dat op locatie zo iets verschrikkelijks is gebeurd. zijn we te voet naar het zuidelijkste puntje van New York gelopen. Hier zag je in de verte het vrijheids beeld. Maar spontaan bedachten we dat we ook wel met de gratis ferry konden die nog veel dichter bij het vrijheids beeld kwam. Was echt een leuk ritje. Vervolgens naar China Town gegaan om daar een heerlijk maal te nuttigen. Het was ongeveer 11 uur toen we het restaurant verlieten maar dat is ongeveer 5 uur s´ochtends in Nederland. Toch was het avontuur nog niet voorbij: We moesten ook naar Times square, waar meer neon is dan waar ook ter wereld. Als extra attractie heft Glenn me ook meegenomen naar het marroit hotel waar een glazen lift is die 48 verdiepingen hoog is en waar je helemaal de bodem kan zien. Vervolgens zijn we naar een vriend van hem gegaan die op de 28ste verdieping woont en een prachtig uitzicht heeft. Toen we thuis kwamen was het 2uur s´nachts (daar). Ik was kapot maar zeer voldaan. Toch zijn we de volgende dag weer vroeg op gestaan op dat Glenn vond dat ik zeker great central park nog moest zien. Om 12 uur op de bus terug naar het vliegveld gestapt. Om na een verbasingwekkende makkelijk naar het vliegtuig te lopen. Op dit moment had het echt gehad en dacht: waar ben ik aan begonnen. Ik voelde me moe vies en onveilig (op dat ik dingen niet meer helemaal op een rijtje had. Maar alles ging goed. Nog wel tot mijn verbasing nog in Bogota, Colombia geland. Toen ik in Quito aankwam werd ik opgewacht door een maasa aan mensen. Gelukkig kwam mijn pick up 5 minuten later op mij naar mijn hostel te brengen. Heerlijk ik had het overleeft en ook nog leuk gehad
Vandaag, Woensdag ben ik eerst met de taxi naar de natuur organisatie gegaan waarvoor ik ga werken. Dat was nog een hele klus met mijn gebrekkige engels een een redelijk afgelegen adres. Werd zeer vriendelijk ontvangen geholpen en geinstrueerd over mijn verblijf in het Reservaat. Ik heb er echt zin in. Vervolgens heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en ben gewoon alleen de stad in gelopen en de sfeer van de stad opgesnoven. Wat zeer apart was. Ten eerste spreekt iedereen alleen maar spans ten tweede zijn er zoveel mensen op straat die iets proberen te verlopen. Tot mijn verbasing voelde ik me op me gemak en liep de uren door het centrum te slenteren. Waar ik af en toe een café in doek om een cola of een broodje te eten. Eindelijk was ik op het grote centrale plein aangekomen. Hier heb een zeer uitgebreide rondleiding gekregen in de Katedraal van Quito. Was echt super. Daarna werd ik wel een paar keer met de hard werkelijkheid geconfroteerd, bedelende straatkinderen en een taxi cafeur die me wilde afzetten voor een ritje. Later vond ik een ritje dat drie zo goedkoop was. Met dit ritje ben ik na een uitkijk punt gereden. Was echt overweldigend zo´n stad en de manier hoe het in de Bergen was gesitueerd.
Morgen ochtend ga ik naar Cuenca om Spaans te leren. Echt spannend. Ik zal goed op me zelf pas als jullie dat ook doen
Veel liefs,
SandrosJuly 30, 2003
Cuenca
August 3, 2003
Hallo mensen,
Hier mijn tweede verhaal: donderdag ochtend zeer vroeg weg uit met hotels CASA del Sol. Werd door een illegale taxi direct in het bus station afgezet. Over dit station werd gezegt dat het gevaarlijk was. Dus ik was zeer achterdochtig. Eerst naar 1 van de vele loketjes gegaan om een bus kaartje naar Cuenca te kopen. Maar deze man zei dat het un nog geen zin had en dat ik om 9 uur terug moets komen. Dus ben ik bij een vreemd soort namaak mcdonalds naar binnen gegaan om daar in een hoek een colatje te drinken. Na en half uur wat heel erg lang leek ben ik teruggegaan en kreeg ik mijn kaartje voor de bus. Eerst nog wat manderijnen en jus de organge gekocht en toen kon de reis beginnen. Ik was heel blij dat ik zo makkelijk een bus had gevonden. Om 9 uur precies vertrok de bus aan een reis die voor mij onvergetenlijk is geworden(vooral positief). Een grote ontdekkings reis. Om uit Quito te komen was nog een hele klus met veel verkeer en veel mensen die op de bus wilde stappen. En steeds weer verkopers die de bus in kwamen om alles te verkopen wat er maar te verkopen viel (vooral eten). In Quito was al te zien in wat voor berg landschap deze stad zich bevond maar toen we er uit reden was het echt overweldigend. Gedurende de reis zag je zoveel verschillnde mensen, stedelingen, heel veel mensen in de locale klededracht. Heel goed was te zien dat dit land zich aan het op bouwen was maar dat dat best wel moeilijk ging. Veel huizen die onafgebouwd er verlaten bij stonden. En heel veel arme straat verkopers. De weg was eerst redelijke goed maar werd hoe verder van quito steeds slechter. Eerst hier en daar een kuil en later een gravel weg. Ondertussen was de bus ook geklommen naar hoogtes waar ik en de meeste van jullie je nooit bevinden. Dus hier heb je een bus die behoorlijk door rijdt op een gravel weg en een afgrond van meer dan 1000 m diepte. Opeens vond ik de kans dat ik zou overlijden aan een overval, waarvoor deze route vooral s'nachts berucht is een stuk kleiner in vergelijking met een ongeluk. Al moet ik zeggen dat het uitzicht adembenemend mooi was. En de mensen die je langs de weg zag zeer interresant. Al dit moois deed me bijna vergeten dat ik een bus reis maakte van 11 uur. Ook leuk was het contact in de bus. Naast me zat een vrouw die samen met haar moeder en haar kind ook naar Cuenca gingen. Ondanks mijn niet bestaande spaanse kennis konden we dingen tegen elkaar zeggen. Onderweg waren er nog een paar gebruikelijke tegenslagen: twee lekke banden en een grote steen tussen de wielen. Maar het was verbaasing wekkend hoe snel de bus mensen het probleem weer hadden gefixed. Toen ik in Cuenca aan kwam was het net donker geworden. Ik ben met een taxi naar een spaanse school gegaan waar ik al weken contact mee had gezocht maar niet had gekregen. Toch was het ontvangst formidabel. Een zeer vreindelijke directeur die zeer gezellig uit legde wat de mogelijkheden waren. Ik stemde direct in met een maand spaans en verblijf met een familie in de buurt. Maar die nacht was dat nog net iets te snel. Dus bracht hij me naar een hostel waar ik samen met andere backpackers heb gegeten en heerlijk heb geslapen. De volgende dag om 9 uur was mij eerste spaanse les. Mijn lerares is echt heel goed, vriendelijk, geduldig en kan heel goed stof overbrengen. Na een para uur les gingen we ijs eten in een nederlandse ijs salon. Dat was echt grappig. Om 1 uur (we hebben het over vrijdag) werd ik opgehaald door de moeder van het gezin waar ik nu een maand zal verblijven, met de auto. Dit betekend dat ze best rijk zijn. En dat klopte echt een groot huis met een patio (een soort tuin in het huis. Het gedeelde waar ik verblijf is apart van hun woon gedeelde. Ik heb een best grote kamer met een 2 persoons bed. Het is niet allemaal meer zo nieuw maar de localtieis geweldig, de tuin, vlak bij het centrum. De sociale structuur van het helgezin heb ik nog niet helemaal door. Er lopen hier er daar mensen rond waarvan ik niet weet of het kinderen zijn van de vader en de moeder. Het eten is er geweldig (veel). Vooral de vader Louis probeert veel met me te communiceren al gaat dat nog wel erg moeilijk. S´middags ben ik naar een internet café gegaan en heb ik een half uur gebeld met met mijn lieve joke, dit was echt heel leuk en heel erg goedkooop 3dollar. Vandaag zaterdag ben ik eerst naar de grootste kerk van Cuenca gegaan. Van buiten is hij wel groot maar niet heel erg mooi. Van binnen daarin tegen is hij zeer indruk wekkend heel hoog, veel marmer en gelukkig niet overal te veel goud (ore in spaans). Heel veel locale mensen waren er aan het bidden en kaarsen aan het branden. Toen ik uit de kerk kwam werd ik opgewacht door Louis en de moeder om naar de markt te gaan ook dit was een speciale ervaring. Zeer chaotisch zie je dat zeer veel mensen hun plekje op het plein hebbben gevonden om daar hun waar uittestallen. Veel soorten groenten en fruit die nog nooit heb gezien. Ook heel veel arme mensen die wat fruit hebben en dit proberen te verkopen. Of mensen die met enorme zakken lopen te sjouwen in opdracht van iemand anders. Veel ongelijkheid. Best moeilijk maar je word er ook gevoeloos voor. Wat soms wel raar is. Zoals jullie lezen is het hier best leuk in Cuenca. Al ken ik nog niet zoveel mensen wat soms een beetje alleen voelt maar wat wil je na twee dagen zeg ik maar he. Dat was het weer tot de voldende keer. Vindt echt leuk om te horen hoe jullie vakantie is of wat jullie allemaal doen.Veel liefs,
SanderAugust 3, 2003
Cuenca: Spaanse les;
August 10, 2003
Hallo lieve mensen,
Bedankt voor jullie mailtjes! Zo te horen vinden jullie het leuk om te horen hoe het met me gaat en wat ik allemaal beleef. Dus ga ik maar door waar ik gebleven was. Zondag. Zondag ochtend vroeg opgestaan om samen met Louis, de vader van de familie, naar de kerk te gaan. Ik moest het toch een keer meemaken en waarom niet hier, in een stad met ongelovelijk veel kerken. Eerst hebben we een mis bij gewoont in een kerk die ongeveer half vol was. Daar werd gezongen en gebeden maar ik verstond er natuurlijk weer niet van. Vervolgens zijn we naar een andere kerk gegaan waar het echt heel erg druk was. De hele kerk stond letterlijk vol, er werd gezongen en iedereen liep een beetje door elkaar heen. Best grapig een soort ecuadoriaanse variant van het katolieke geloof. Met de rest van de dag wist ik niet zoheel veel raad, geen les en nog weinig mensen die ik kende. Ik ben maar een wandeling langs de rivier gaan maken. Echt een mooie rivier. Daarnaast heb! ik best veel tijd besteed aan het leren van de spaanse stof die ik de eerste dag heb behandeld. Vroeg naar bed gegaan om de volgende dag vroeg op te staan voor mijn tweede spaanse les.
De lessen zien er als volgt uit: elke dag van 9 tot 12 dan heb ik pauze en vervolgens beginnen we weer om 2 uur tot 4 uur. Mijn `prive´ lerares, Carmita, is een vrouw van bijna vijtig jaar. Eerst dacht ik dat wordt wel een beetje saai maar dat is niet het geval. We hebben veel gesprekken over veel onderwerpen vooral in het spaans. Soms is dat wel een beetje moeilijk als het gaat over ingewikkelde onderwerpen. Daarnaast liggen we constant met elkaar in een deuk. Tijdens de lessen wordt heel veel behandeld woordjes, werkwoorden, zinsbouw, andere grammaticale aspecten, uitspraak en gesprekjes. Het gaat echt heel snel. Ik heb nu al een map vol met oefeningen, werkwoorden en regels. Ik ga best snel vooruit zegt Carmita. Dat komt waarschijnlijk om dat ik redelijk goed engels kan en in het verleden frans heb gehad.
Elke middag gaan we iets doen: een horloge kopen (dit is nog een hele kunst, het lukte haar om van een horloge waarvan de verkoper eerst zei dat deze 20 kostte 13 dollar te maken) naar de Katecomben van de katedraal gaan, ergens wat eten of gewoon door de stad lopen. Tijdens deze tochtjes leert ze me over gebruiken en leer ik een beetje de taal van de straat. Op de school is het ook heel gezellig. In de pauze zitten met de directice in aaneengesloten schatterlach. Er zijn op dit moment nog twee andere studenten.
Na de les op maandag ben ik met een dochter van de familie, Nance, naar de universiteit gegaan met het idee dat ik daar zou gaan salsa dansen. Zij reed mij daar na toe met de auto maar het bleek dat ze geen rijbewijs had. Ze reed gewoon goed en zij dat als ze gepakt zou worden gewoon ongeveer 10 dollar moest betalen. Op de universiteit aangkomen bleek het te laat te zijn om nog salsa dansen. Na daar ongeveer een half uur te hebben rond gekeken zijn we samen met `haar beste vriend´naar een soort warenhuis gegaan om een ijsje te eten. Zij had gezegt dat ze geen vriend had maar toen ik haar `beste vriend´ sprak bleek dat ze bij elkaar waren. Zij vond het niet leuk dat ik dat wist omdat om een om andere rede is het heel belangrijk dat haar ouders het niet te weten komen. Het is hier nog best wel traditioneel, vaak als een jongen en een meisje zeggen dat ze met elkaar gaan dan moeten ze ook trouwen. Wel een raar idee: twee volwassen mensen die nog een jaar moeten wacht! en om eerlijk te zijn over wat ze met elkaar hebben. Later die dag ben ik met Nance, `haar beste vriend´, een andere dochter van de familie, Liesbeth en een neef van de familie, Christiaan, naar een bar gegaan om naar een muziek optreden te kijken. Om een onbekende rede ging dit ook nier door. Ik vond het wel moeilijk met alleen maar ecuadorianen in een bar, ik volgde het gesprek totaal niet en zij hadden ook geen zin om alles uit te proberen te leggen. Toch was het wel gezellig.
De volgende dag: om 8.30 aan het ontbijt ( twee broodjes, warme melk en vruchten sap) en om 9 uur les tot 12 uur. Dan gaan ik meestal (ja het lijkt nu al een routine) een uurtje interneten en vervolgens rond 1 uur de lunch. Die is altijd zeer uitgebreid: een groot bord soep, een brood vol met rijst een groente, aardappelen en een stukje vlees en daarnaast weer een ander soort zelfgemaakte vruchtedrank. Voor de rest een rustige dag gehouden op dinsdag. Begonnen met een soort Kung-Fu trainings schema om mijn conditie een beetje op peil te houden. Omdat ik hier niet fiets heb ik vaak veel te veel lichaamlijke energie over. Woensdag had ik na mijn Spaanse les mijn eerste officele Salsa les. Echt leuk maar heel moeilijk. Ik heb nooit echt een soort pasjes dans gedaan dus moet helemaal inkomen. Vandaag zaterdag had ik mijn tweede les en dat ging al een stuk beter. Heel wat salsa pasjes verbeterd door het gewoon heel lang te doen. Daarnaast was mijn liefje Joke op woensd! ag jarig dus had ik en goed excus om lang met haar aan de telefoon te hangen. Was natuurlijk heel leuk om haar te spreken. Maar wat helemaal ongelooflijk is dat ze waarschijnlijk naar Ecuador komt in November, echt super. Dan ben ik klaar met mijn vrijwilligerswerk en NC-IUCN klus en kan ik samen met haar de rest van Ecuador ontdekken. SUPER!!Daarnaast had ik een hele leuke verrassing voor haar. Mijn broerje Mattijs heeft haar een grote bos bloemen gegeven. Donderdag was een hele druke en volle dag. Eerst de `gewone´dingen en vervolgens op advies van velen alleen naar Baños gegaan een dorpje in de buurt van Cuenca waar ze natuurlijk warme mineraal baden hebben. Eerst kon ik de bus niet vinden maar werd door een man, waartegen ik eerst heel achtig deed, naar de bus gebracht. Was echt heel ergens anders. In de bus zag je het prachtige heuvel of bergactige omgegeving met onzettend veel huizen. Na 15 minuten in de bus was ik aangekomen bij de baden. Die waren echt heel warm en j! e wilde er echt niet echt heel veel in zwemmen. Echt super ontspannend. Gewoon weer om 7 uur `thuis´ om te eten. Vervolgens ben ik naar de film gegaan: Heaven. Dat was ook een apart uitstapje: Ik was de enige in een enorm theater. Een beetje eng maar wel cool. Vier personeels leden voor mij alleen. De film was echt goed. Na afloop in me eentje door het verlaten Cuenca gelopen. Wel een beetje eng op een gegeven moment was er ook nog een dronken man die riep: un cringo! En achter me aan begon te lopen. Toen schrok ik wel even.
Gisteren, vrijdag, heb ik weer eerst les gehad en in de avond met een grote groep (van de school en van de familie waar ik verblijf) naar een disco gegaan waar ze veel salsa draaide en ik dus goed kon oefenen. Dit was echt gezellig. Daarna met Christiaan, de neef van de familie, naar een cantina gegaan. Dat is meer een soort kroeg met heel veel dronken mannen die veel zuipen en de paar schaarse vrouwen proberen te versieren. Wel grappig. Ik begin me hier al een beetje thuis te voelen en de mensen een beetje te begrijpen.
Ik weet nog niet wat ik vanavond ga doen misschien een beetje leren of naar de film. Morgen ga met een andere student van de school naar een natuurpark, Cajas, in de buurt van Cuenca. Hierin heb ik heel veel zin! Eindelijk wat natuur, dat is namelijk waarvoor ik echt ben gekomen!
Zoals jullie horen gaat het goed. Ik pas goed om met zelf en eet goed dus maakt geen zorgen. Vindt het leuk om te horen wat jullie doen en hoe het met jullie gaat! So let me know!!
Veel liefs,
SanderAugust 10, 2003
August 27, 2003
Hallo Lieve Mensen,
Ik hoop dat het goed gaat met jullie! Met mijn gaat het nog steeds goed in de stad Cuenca. Heb weer ontzettend veel beleeft! Voor sommige ben ik een soort weekblad geworden en zij beginnen Œte klagen‚ als ik niet schrijf dus ik ga maar weer verder waar ik ben gebleven: 10-8 Dat ik mischien naar de film zou gaan. Nou dat heb ik geweten en bijna met mijn gezondheid moeten bekopen. Ik en een ander meisje, Angela, van de Spaanse school gingen naar de film voor twee dollar kon je twee films zien: Eerst Simone en vervolgens de Matrix. Maar terwijl we in de film zaal zaten gebeurde er allemaal rare dingen. Maar wij dachten, ach dat zal wel weer iets Ecuadoriaans zijn. Er gebeuren hier namelijk vaker rare dingen. Maar de film ging door dus wij blijven zitten. Iets later roken we iets raars en besloten we toch maar te vertrekken. Toen we in de lobby kwamen werden we overwelmd door een verschrikkelijk soort gas dat enorm brandde in je ogen en in je neus. Toen ik merkte dat de deure! n niet open waren werd ik gek en trapte een deur in! De mensen die buiten achter deze deur stonden kregen een behoorlijk klap maar ik hiervoor had al hoestend en kuchend niet zoveel aandacht meer voor. Ja, dat was een behoorlijk schrik en om deze weg te werken zijn we met twee duitse meisjes maar behoorlijk aan de goekope wijn gegaan. Het was wel grappig want deze meisjes konden veel beter spaans dan engels dus hebben we de hele avond in gebrekkig spaans gesproken. Zo rond twaalf uur terug naar naar het huis gegaan want de volgende dag gingen we naar het Nationaale Park Cajas. Daniel ( een Œjongen‚ van 26 uit US) Angela (een Œmeisje‚ van 27 uit UK) en ik vertrokken uit Cuenca rond 9uur. In de bus kwamen we allemaal andere mensen tegen die ook in Cajas gingen wandelen. Dat was echt super leuk uiteindelijk liepen met een groep van ruim 14 mensen door het park. Cajas was echt prachtig. Het doet een beetje denken aan Schotland, al ben ik daar nog nooit geweest. Heel veel meertje! s, prachtige aparte planten en enorme bergen die komen en gaan door de snelle bewegingen van de wolken. Het was heel gezellig met de groep en heel erg leuk om even uit de stad te zijn. Toen we weer terug kwamen bij de poort van het park hebben we met iedereen in een local heel simpel restuarantje ( meer een soort stal) gelunched. Toen we op de bus terug wachten werden we opgepikt door de politie (iemand deed voor de grap alsof we aan het liften waren en we werden gewoon meegenomen) en naar Cuenca gebracht. Echt super grappig maar wel heel erg koud. Toen we afgezet waren door de politie (ja, het was vriendelijk) , zijn we nog naar een huis gegaan van een van de mensen en hebben we thee gedronken en de Salsa gedanst. Toen ik thuis kwam bij de familie was ik helemaal kapot. De volgende dag Spaanse lessen en in de middag gaan eten in een restaurant van mensen die we die dag daarvoor hadden leren kennen. Het is een restarant dat verbonden in met een gemeenschap in de buurt van Cu! enca. In het restaurant kan je eten, traditionele spullen kopen die ze daar maken en een soort bezoek brengen aan de gemeenschap. Elke avond wil gaan schrijven maar dan is er weer wat leuks te doen of ben ik te moe. Dus het kan dat ik wat dingen door elkaar haal. Volgens mij ben ik dinsdag avond met Daniel en Angela naar Terminator Œtres‚ geweest. Deze keer wel in een normaal theater. De film was oke, maar niet echt interresant. Woensdag avond ben ik samen met de een hele groep van de Spaanse school eerst naar een bar geweest waar we warme wijn hebben gedronken en waar spaans muziek werd gespeeld. Was heel leuk. Daarna me een grote groep naar een Salsa tent gegaan, de Mesa. Ik was eigenlijk een beetje ziek aan het worden dus moets niet gaan maar de hele groep haalde me over om te gaan. Ze hadden ook wel gelijk want ik had twee dagen lopen roepen dat we naar de Mesa moesten gaan (ondanks dat ik er nog nooit geweest was, maar de mensen die we in Cajas hadden ontmoet hadden gez! egd dat we dan daar naar toe moesten komen). Daar aan gekomen bleek het helemaal niet zo‚n grote tent te zijn zoals ik had verwacht. Er waren echt super veel mensen. Ik werd meteen de dans voer opgesleurd en heb samen met een ander meisje die ook geen salsa kon dansen ruim een uur gedanst. Het was echt ziekelijk want we botsten tegen iedreen op en bleven maar doorgaan. Echt grappig. Om twee uur thuis en de volgende dag natuurlijk weer om 9 uur spaans. Omdat ik nu toch wel een beetje ziek begon te worden (keel pijn enzo) nam mijn lerares me mee daar de apotheek om daar wat medijnen te nemen Wel grappig. En in de middag had ik weer salsa les. Ik had me ondertussen gecomiteerd tot 6 uur salsa les per week. Het is 4 dollar per uur maar het is wel prive les. Wel veel geld maar ik ga behoorlijk snel vooruit. Vrijdagavond gingen we weer uit met de een hele groep van de spaans school. 5 leerlingen, drie lerar(es)en en de familie die de school. We kwamen aan bij een tent en echt er w! as nog niemand maar dat hinderde ons niet. Nadat de fles vodka was besteld begonnen we er allemal wild op los te salsen. Ondertussen had ik al wel een paar passen geleerd dus durfte ik iets meer te doen. Bij salsa is het vooral belangrijk dat de man weet wat hij wil want hij moet aangeven wat er moet gebeuren. Het was iniedergeval een geweldige avond. Ondanks dat ik om drie uur thuis kwam ging ik weer, en je raad het niet, om tien uur naar salsa les. Even was mijn hele leven salsa. In de middag behoorlijk bijgeslapen. En in de avond naar een slechte film gegaan met Daniel en Angela. En zondag was het weer tijd voor een uitstapje. Dat geeft altijd veel meer om over te schrijven dus dat kan niet slecht zijn. Ik en Angela gingen naar Giron daar scheen een hele mooie waterval te zijn. Dus wij de bus gepakt rond 11 uur en richting het zuiden gereden. In Giron uitgestapt. Wij dachten het vast wel dichtbij dat bleek een beetje tegen te vallen: we moesten nog ongeveer 2 uur lopen vo! ordat we door iemand werden opgepickt die ons nog een half uur verder reed met de auto. Eenmaal aangekomen bij de waterval was het het allemaal waard. Inderdaad een grote waterval met veel bos eromheen. Echt prachtig. Na een paar fotos wilde ik nog wat hoger klimmen, Angela had hier niet zo veel zin in. En terwijl ik door het bos aan het struinen was, in mijn eentje, kwam ik een Ecuadoriaanse familie tegen die maar tegen mij aan bleven praten. Dus ben ik maar weer met hun terug gelopen. Best een vriendelijk volkje hoor. Soms duurd het even voordat je er doorheen prikt. Die vriendelijkheid werd vervolgens weer bewezen toen Angela en ik terug wilde gaan naar Cuenca. Er ging maar geen bus en wij zoeken opeens kwam er een man naar ons toe die aanbood om ons naar Cuenca te rijden. Echt te vriendelijk. Wat bleek hij had een tijd in Canada gewoont en wilde zeer graag zijn Engels oefenen. Dus hij engels praten en wij Spaans terug antwoorden. Onderweg stopte we ergens om koffie te dr! inken en verbood het ons om te betalen. Toen we in de buurt van Cuenca kwamen kon hij het ook niet laten om ons even naar een punt te rijden waar je over heel Cuenca kan kijken. Later die week werden we utigenodigd om bij hem te komen eten. Dat was ook leuk gezellig. Voordat we daar aankwamen hadden we een enorm boeket voor hem en zijn vrouw gekocht. Ja, dat is hier echt super goedkoop (3dollar). Later bleek dat hij een neef was van de man van mijn spaanse lerares. Ja echt een klein wereldje Cuenca. Ik ben er echt een beetje verliefd op geworden. Dat wil niet zeggen dat ik niet meer van mijn lieverd, Joke, hou. Zij is ook 1 van de redenen dat ik jullie zo‚weinig‚ heb geschreven. Ik mis haar namelijk nogal. We zitten redelijk vaak te chatten op msn. Ik moet wel toegeven dat het moeilijk is om alle vrouwen hier van me afteslaan want mijn witte haar werkt soms als een magneet. Meestal kijken ze even en als ik ze dan aan kijk, draaien ze zich giegelend weg. Ja, wat is er in deze! week van maandag 18 nog meer gebeurd. Oja ik ben van familie gewisseld. Ik had het redelijk naar mijn zijn bij mijn gast familie door de afstandelijke kamer en de tuin deden me erg veel goed. Toch had ik een beetje moeite met het feit dat ik altijd aan moest bellen om te eten en ik dan alleen at of samen met Angela. De gesprekken waren ook niet echt vernieuwend om een gegeven moment. Ja, als je in het echte leven ook zo makkelijk van familie kon wisselen zo het een stuk makkelijker zijn. GRAPJE! Nee, serieus donderdag wisselde ik van familie. En echt die is weer heel erg anders je zou het bijna het tegen overgestelde kunnen noemen. Ik werd hierdoor de hele familie opgehaald. Meteen nodigden ze me uit om in het weekend naar de bergen te gaan (el campo). Ik eet altijd samen met ze en heb het over velen onderwerpen. Ze hebben een redelijk nieuw huis en ik woon echt bij hen in huis. Mijn kamer is echt een soort kinderkamer met allemaal mickey mouse figuren aan de muur. Daarnaas! t heb ik mijn eigen luxe badkamer. Het gezin: padre: Fabian( hij is een zeer vriendelijke man, en is advokaat van beroep (ja, er zijn ook aardige advokaten) (grapje). madre: Monica: is huismoeder, altijd erg vriendelijk, is op dit moment zwanger van het derde kind: nino: Matias, is een zeer schreeuwerig jongentje van drie, hij kan best ardig zijn maar werkt snel op mijn zenuwen. Daarnaast heb je de oma die onder hun huis woont. Het gezin heeft namelijk gewoon een laag boven op het huis van de moeder gebouwd. Die zit er dus ook vaak bij en let veel op de kinderen. Donderdag 21-8 heb ik voor het eerst malaria pillen geslikt. Een beetje laat wat nu lukt het me niet om drie weken ben voordat ik in de bush ben te slikken. Maar dat kom vast wel goed. Doordeweeks heb ik nog altijd gewoon mijn spaanse les. Met Carmita, mijn 50 jaar oude lerares, maak ik naast alle uren les veel uitstapjes. We zijn naar het aboriginal museum om de voorwerpen van de verschillende culturen van Ecuador ! te bekijken. We zijn naar de markt gegaan. Om alle dieren te bekijken die daar worden verkocht. Kippen, eenden, kalkoenen, krabben, vissen en cavia‚s (cuis) om te eten en honden en katten om vor huisdieren. Echt een enorme markt. Waar echt alles (goed)(te)koop is. Zoals een enorme papaya, misschien wel meer dan 6 kilo voor 1 dollar. En je hoorden het goed cavias al zeg ik liever cui (klinkt als kui). Dat is hier een lekkernij. Ik heb het toen nu toe een keer gegeten en het is best lekker. Op zo´n uitstapje verteld Carmita me over alle verschillende gebruiken en zeg ze wat wat en hoe het heet in het spaans. Vandaag zijn we naar Ingapirca gegaan het grootste inca ruine complex in Ecuador. Was interresant en mooi. Leuk om je te bedenken hoe het daar toen in die tijd was. Het was wel een lange reis heen en terug vier uur in de bus. Ik dwaal een beetje af. Ik was bij vrijdag 22-8. Savonds ben ik met Jason een andere amerikaan van de school naar de film gegaan. Het was wel grappig! want ik liep een beetje doelloos door de straaten van Cuenca te slenteren tot ik hem tegen kwam en we maar naar de film, de Pianist, gingen. Echt een goeie en indrukwekkende film. De volgende ochtend ging ik met mijn familie naar Œel campo‚ daar had de familie een huis. Dat is echt weer een heel verhaal apart waar ik jullie nu mee ga vervelen of vermaken. Maar als ik jullie verveel dan lees je dit waarschijnlijk al niet meer dus ga ik maar door, ik ben nu op dreef. Zaterdagochtend gingen we naar de bergen en nou dat was een hele happening. In de auto moest het gezin, (inclusief het schreeuwende kind en de lieve hond waar over ik nog niet had verteld, die in de auto nogal paniekerig begon te blaffen in mijn oor) Maar ik hield me rustig en dus vertrokken we uur later dan gepland. Ik had dus wel makkelijk naar salsa les gekund. Terwijl ik dacht dat we direct naar el campo zouden gaan gingen we eerstnog langs drie verschillende plekken om een neefje op te halen, een oom en nog ! een hond. En dat allemaal in een kleine jeep achtige auto het was een wonder. Eenmaal bij het huis in de bergen aangekomen was ik deze claustrofobische ervaring snel weer vergeten. Het was echt leuk en super druk er waren ongeveer 16 mensen exclusief de kinderen die overal rondliepen. De hele dag werden er spelletjes gespeeld, er werd een wandeling gemaakt naar de rivier waarin we gingen zwemmen en er werd uitgebreid gegeten. S‚avonds ging het gewoon zo door. Kaarten, letter spelletjes, en andere rare hersenspinsels. Ik ging ongeveer om 1 uur slapen en toen ik even in mijn bed lag voelde ik me echt super slecht, alsof ik moest overgeven maar ging gewoon slapen. Toch had ik gewoon moeten overgeven want de volgende dag was ik echt ziek. Geen trek, heel misselijk, heel moe, duizelig en diarree. Niet echt gezellig. Na een dagje hard worden was gelukkig wel over. Even was ik bang dat het van de Lariam, het sterke malaria medeicijn, kwam maar ik voel me nu weer normaal. Ja dat is ! een deel van wat ik de afgelopen twee weken heb mee gemaakt als je er geinterreseerd bent. Mijn plannen zijn als volgt: Zondag ochtend vertrek ik met de bus uit Cuenca naar Quito(hier heb ik helemaal geen zin want ik heb het hier echt naar mijn zin). Hierzal ik zondag en maandag nacht blijven slapen. Maandag overdag ga ik naar de organisatie,(www.) JatunSacha (.org) waarvoor ik werk op het project in het natuur reservaat om post op te halen, een paar vragen te stellen en te kijken of er nog nieuwtjes zijn. Dinsdag ochtend zal ik dan de bus naar Quinide nemen in de provincie Esmaraldes (in het noorden aan de kust). Die zelfde dag neem ik vanuit Quinide een soort vrachtwagen naar het dorpje En Y la Laguna. Hier zal ik blijven overnachten bij mensen die het project kennen. De volgende dag vertrek ongeveer rond 12 uur met een paard en een park wachter om drie uur te lopen naar het biologische station waar ik 2 maanden ga werken. Dit project is van de organisatie Jatun Sacha. De ! werkzaamheden op het project bestaan uit een herbebossings programma om het reservaat heen en voorlichting en hulp aan de locale bevolking om hun leefomgeving te beter te beheren. Onderander door het promoten van het zelf planten van vruchten bomen, voorlichting over landgebruik, gezondheid en het vervaardigen van producten met middelen uit het bos die ze vervolgens kunnen verkopen. Op die manier probeert het project een alternatief te bieden voor het destructieve landgebruik van deze mensen. Zoals jullie uit de omschrijving lezen is dit een redelijk afgelegen plek zonder electriciteit en al helemaal zonder telefoon/email enzo.. Dat zal wel heel moeilijk voor jullie worden want dan moeten jullie al mijn simpele verhalen missen. Nee, hoor ik zal al jullie reacties ook wel missen! Als je nog op deze email wil reageren of vragen hebt moet je het voor maandag doen dan kan ik hem nog lezen. Op het porect kan je me alleen bereiken door een brief te sturen naar (vindt ik leuk)
Jatun Sacha, Pasaje Eugenio de Santillán N34-248 y Maurián. Urbanización Rumipamba. P.O.Box 17-12-867. Phone: 432-240, 432-173 432-246 Fax: 453-583. Zij zullen post en berichten doorgeven.
Daarnaast kunnen jullie alle verhalen nalezen op.
http://www.experienceamsterdam.com/SANDERS-Ecuador-Page.html
Toch zal ik proberen om jullie zo nu en dan op de hoogte te houden. Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat!! Heel veel liefs,
SanderAugust 27, 2003
September 1, 2003
Hoi lieve mensen,
Mijn laatste dagen in Cuenca zitten er op. Heb donderdag, vrijdag en zaterdag afscheid genomen van de mensen in Cuenca. Donderdag een feest, eerste een soort verjaardag vervolgens naar een verschikkelijke kareoke bar gegaan. En gelukkig tot laat in in de Salsa-theek gedanst. Was de volgende dag wel een beetje ziek maar ja. Dat is een goede les. Geen Lariam en alcohol samen. Vrijdag was mijn laaste les. Ik was best zenuwachtig omdat ik merk dat mijn spaans nog niet altijd goed genoeg is om over alles te praten. Mijn lerares stelde me gerust en zei dat ik veel had geleerd en dat je niet moet willen een taal in een maand te kennen. Ze heeft gelijk. De komen de maanden kan ik weer verder oefenenen. Vrijdag middag naar het cultureel museum van Cuenca gegaan. Echt ongelovelijk hoeveel (verschillende) culturen hier in Ecuador leven. S'avonds naar een soort concert gegaan van een vriend van me, echt super goed. Zaterdag om half 6 opgestaan want de familie waar ik verbleef ging he! t weekend naar het strand. Ze hadden me gesmeekt om mee te gaan maar het leek mij beter om een redelijk rustig dagje in mijn zo gliefde Cuenca door te brengen! S'ochtends vroeg nog even wat geslapen op de zelfde plek waar ik de eerste nacht in Cuenca was (bij de hostel van de school zelf). Vervolgens om 11 uur mijn laaste salsa les. Ik heb het redelijk onder de knie maar ook hiervoor geld het kan niet perfect in 1 maand. Dat moet ik nog een beetje leren. S'middags nog wat dingentjes geregeld. Heerlijk lux gegeten. Mijn liefste, joke behoorlijk lang gebeld. En als laaste nog een aanbevelings brief voor de school geschreven. Toen ik vervolgens over straat liep, niet wetend wat te doen. Het was nog te vroeg om te terug te gaan naar mijn kamer kwam ik nog een vriend tegen die ik nog kende van de eerste familie. Dat is zo leuk van Cuenca, je komt altijd wel iemand tegen. Gezellig even bij gekletst en toen vroeg gaan slapen. De volgende dag zondag, met de bus naar Quito, Het was w! el gezellig dat de dochter van de directeur ook die kant op ging dus hoefde ik niet alleen te reizen. Altijd beter. Het was weer een lange reis. En kwam zo rond half acht s'avonds aan in Quito. In het donker maar het ging allemaal goed. Een hotelletje gevonden enzo. Tot ik s'avonds weer liep te zoeken naar eten en rustig in een tent ging zitten merkte ik dat de menu kaart bestond uit patat, bitterballen en kroketen. Ik was beland in een holands hol. Wel grappig even lekker plat amsterdams gepraat onder het genot van een heineken. Daarna nog even een spaanse film op mijn kamer gekeken en gaan slapen. Vanochtend naar Jatun Sacha gegaan, de organisatie waarvoor ik werk en daar kwam ik iemand tegen waarmee ik naar het project kan reizen. Wat ik natuurlijk wel fijn vind. Lieve mensen, even ga ik niks van me laten horen. Maar maakt je maar geen zorgen. Ik laat weer wat van me horen al ik dat kan. Zeker binnen een maand.
Veel liefs aan iedereen, tot gauw,
Sander
Als je post wil sturen: LET OP Zet dit op je evelop.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Fundacion Jatun Sacha
Por Alexander van Andel in Bilsa
Pasaje Eugenio de Santillán N34-248 y Maurián. Urbanización Rumipamba. P.O.Box 17-12-867. Quito, Ecuador
------------------------------------------------------------------------------------
Voor een dringende boodschap hebt neem contact op met het kantoor in Quito.
Phone: (00 593 02) 432-240 or 432-173 or 432-246 (handig als je spaans spreekt, vraag naar Gaby, geef de boodschap aan hem door) (het is 7 uur vroeger in Ecuador dus 18.00 in Ned. is 11.00 in Ecuador)
Fax: 00 593 02 453-583 Met mijn naam en het project Bilsa.
De post wordt door de volgende persoon die naar het project mee genomen dat is meestal binnen een week dat het bij het kantoor aankomt. Een dringende boodschap van fax of telefoon kan direct worden doorgebeld naar de mobiele telefoon van het project. Nogmaals het is handig als je spaans communiceert. Mijn broertje Mattijs spreekt goed spaans.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik ben in:de buurt van Quininde dat is een stadje in het midden van de provincie Esmeraldas wat een een provincie in het noord-westen van Ecuador is. Vanuit Esmeraldas ga ik naar een dorpje La Ye de la Laguna. Dat is richting het westen. Vanuit dit dorpje loop ik samen met een bewaker/gids het park Bilsa in.
September 1, 2003
Lieve familie en vrienden,
Veel liefs,
Ben na twee manden jungel terug in de wereld van de koelkasten en de televisies. Maar ook van de autos en de enorme hoeveelheid mensen. Als eerste hoop ik dat alles goed met jullie allemaal gaat. Graag hoor ik hoe het met iedereen gaat! Met mijn gaat alles goed. Ik leef nog en ben gezond. Een iets uitgebreidere beschrijving van mijn afwezigheid wordt hieronder beschreven:
2-9-2003. Na een nacht van draaien en tobben over de reis die ik de volgende dag zou gaan maken ben ik zes uur s’ochtends in Quito opgestaan. Binnen vijf minuten was ik uit mijn kamer en liep ik over de nog rustige straten van Quito om een taxi te nemen naar het busstation, Terminal Terrestere. Hier stond Yasmin al op mij te wachten op de afgesproken plek. Yasmin is een Duitse die ik de dag daarvoor bij Jatun Sacha had leren. We vonden het beide wel fijn om niet alleen te reizen. Maar al snel merkte ik dat zij totaal geen reis ervaring had en diep van binnen zeer gespannen en bang was. De rest van de reis zei nauwlijks iets omdat ze zo onder de indruk was van al het nieuws. We namen de bus van 7 uur naar Quinide. Met deze roet spuitende bak verlieten we Quito om van ruim 2800 meter af te dalen in een steeds groener wordende omgeving. Langzamer hand verschenen hier en daar de palmen, bananen planten en andere typische tropische vegetatie langs de weg. Nu pas, na een maand, voelde ik dat ik terug was in de tropen, en dat maakte blij en opgewonden. We paseerde stadjes als Santa Domingo en La Indepencia. Vanuit de bus zag je dat dit een totaal andere wereld was als de hooglanden (Sierra) van Ecuador; meer en andere mensen op straat, een andere sfeer, meer vuiligheid en nog meer chaos. Tussen de stadjes waren aan elke kant van de weg enorme oliepalm en bananen plantages zover als het oog kon zien. Ongelovelijk dat dit allemaal nog regenwoud was honderd jaar geleden. Door de weg, populatie groei en een stimulerend ontginnings beleid van de regering was het kustgebied in twintig jaar omgevormd tot een enorme plantage.
In Quinide wees een vriendelijke loten verkoper ons de weg naar de plek waarvandaan een truck naar La Y de la Laguna zou brengen. Vrijwel gelijk vertrokken we, volgeladen met mensen en spullen. In de eerste 15 minuten was de weg goed maar toen we de onverharde weg insloegen, reden we regelrecht de wildernis in. Heuvels, regenwoud onderbroken door veel grasland en de hobbelige modderweg. Na ander half uur kwamen we aan in "La Y". Dit was niet meer dan een verzameling van een aantal huizen waar de truck niet meer verder ging. Voor het Bilsa, het natuur reservaat, was dit het contact met de buitenwereld; hier was soms electricitiet en hier kon je inkopen doen. Van af hier was het gebruikelijke vervoermiddel een paard, muilezel of de benenwagen. Zo nu en dan kwamen mannen, vrouwen en kinderen het "plein" binnen gereden met een draaiend touw in hun handen om het paard aan te sporen. Het gevoel dat de paarden, de modderige laarzen met sporen en de koeien opwekte was "het wilde westen". Deze mensen kwamen naar La Y om koeien en cacao te verkopen en inkopen te doen. Dat ze een behoorlijke afstand hadden afgelegd over een weg die moderiger was dan je voor kon stellen kon je afleidde van de zweterige uitgeputte paarden die tot hun buik in de modder waren bespeurd. In deze bijna film achtige omgeving wachte Yasmin en ik twee uur. Na een tijdje kwam ik aan de praat met wat cowboys en even dacht ik dat mijn maand spaans hier te niet gebruiken zou zijn; ze praatten super snel en slikte daarbij veel woorden/letters in. Toch kon ik hun duidelijk maken dat we opweg waren naar Bilsa. Binnen 10 minuten hadden we onze laarzen aan getrokken, rugzakken op een paard geladen en begonnen aan we de "wandeling" naar onze uiteindelijke bestemming. Het was eigenlijk de bedoeling dat we de volgende dag met een parkwachter het reservaat zouden betreden maar het voelde wel veilig genoeg. Ik was wel op mijn hoede maar als je het realistisch bekeek kon ik niet uit halen met mijn zakmes tegen deze mannen met machettes als ze er vandoor zouden gaan met onze tassen. De weg ging behoorlijk op en neer en landschap werd nog was wilder. Yasmin en ik hadden het redelijk moeilijk met het tempo van de karevaan bij te houden en het zweet gutste uit onze porien. Om de zoveel kilometer was een huis waar de mensen ons groetten. Ze waren niet verrast om deze "gringos" te zien. Om en onder de huizen (op palen) zag je honden, kippen, eenden, kalkoenen, varkens en koeien. Om de tijd te doden, van de toch best wel lange tocht, speelde ik een fluit spel met één van de kinderen; wie het hardst, vaakst en ingewikkelst kon fluiten. Maar ik verloor omdat ik sneller buiten adem was dat het jongentje wat op een paard zat. Net nadat het donker was geworden kwamen aan op het biologisch station Bilsa. Redelijk kapot maar zeer blij dat we het hadden gehaald. Iedereen; vrijwilligers, onderzoeks en persooneel, zat aan het eten bij kaars licht en bij mij gleed het bord rijst met bonen direct naar binnen. Na kennis gemaakt te hebben met de mensen ging naar met bed om zeer snel in te slapen. Een zeer avontuurlijke tocht om naar de plek te komen waar ik de komende twee maanden zou zijn.
De volgende dag vroeg wakker geworden voor het ontbijt. Vervolgens kregen we een introductie over Bilsa. Er werd verteld dat Bilsa tien jaar geleden was begonnen met een kleine 500 hectaren en in de loop van de tijd uitgeroeid was tot een reservaatje van 3000 hectaren met een capiteit om 60 mensen onderdak te bieden. In de loop der tijd zijn er ook problemen geweest met de omringende gemeenschappen en de houtkapbedrijven. Gelukkig is de relatie met de gemeenschappen nu over het algemeen goed. Een groot en moeilijk probleem is dat er veel gejaagd word in het reservaat. Door een beperkte staf en omdat je niet overal kan zijn is het vrijwel onmogelijk om dit te stoppen. Op dit moment bestaat het station uit één hoofdgebouw met een keuken, slaapkamers en een gemeenschappelijke ruimte waar gegeten word en de avonden vaak worden doorgebracht. Daarnaast zijn er vier huizen van verschillen grote waar ook slaap kamers zijn. De toileten zijn zoals vroeger in Nederland; kleine huisjes/hutjes met een groot gat. Om te douchen moet je ruim 5 minuten van een steile glibberig trap afdalen om bij de rivier te komen. Bij de rivier/beek hebben ze een heerlijke natuurijke douch gemaakt. Na een dag in het bos is dit een zeer fris hoogtepunt. Dit is ook waar je je kleren wast. Het kost vaak een half uurtje uitspoelen, schrobben en uitspoelen om je kleren van die dag te wassen. Tijdens mijn verblijf in Bilsa is het vierde huis gebouw. Dit hield in veel hout dragen. Wat ongeveer het zwaarste werk is wat ik ooit heb gedaan. Met een plank van ruim 25 kilo ruim 30 minuten een steile, zeer modderige heuvel op dragen. Na een ochtend zweten had je wel vier planken naar boven gedragen. Ja, het hout kwam uit het reservaat zelf. Gelukkig alleen uit secundair bos maar toch voelde het soms wel een beetje raar. Wat vrijwel alles goed maakte was het eten wat op je stond te wachten als je terug kwam op het station. Ja, een groot voordeel van Bilsa is dat je drie maal per dag eten voor geschotteld krijgt zonder dat je daar bij na hoefd te denken. En het eten is redelijk gevarieerd maar simpel. De ene dag rijst met bonen en aardappel soep de volgende dag rijst met linzen en bonen soep. De volgende dag bijvoorbeeld spagetti.
SanderNovember 10, 2003
