Beste en lieve mensen,
Ben op dit moment ruim een week in Bolivia en heb al heel erg veel van het land, zijn mensen en de natuur gezien. Na een lange reis van bijna twee dagen via Zurich en Sao Paulo kwam ik om zeven uur s‚avonds aan in Santa Cruz. Hieronder is mijn verhaal in verschillende kleine stukjes op gedeeld. Ik hopp dat het goed gaat met jullie. En ik hoor graag hoe het gaat. Het volgende deel van dit avontuur verschijn volgende week.
Groeten en veel liefs,
Sander
Sao Paulo (9 februari)
In Sao Paulo ben ik nog een aantal uur de stad in gegaan wat echt geweldig was. Eerst mijn spullen in kluis gedaan op het vliegveld en toen een kaartje gekocht van de toersiten bus naar Placa de Repulica, in het centrum van de stad. Ik vondt het best wel spannend een beetje eng om zo‚n enorme onbekende stad voor een paar uur binnen te dringen. Na een rit van bijna ruim een half uur naar de stad langs de sloppenwijken en tussen de flatgebouwen kwam ik aan op het plein. Eerst wist ik niet waar ik het moest zoeken omdat ik geen kaart of gids van de stad had. Ben toen eerst maar eens in een koffie en broodjes bar gaan zitten. Hier zag ik vele mensen voorbij komen die hun kopje koffie snel opdronken en weer vertrokken. Na daar eigenlijk al te lang te hebben gezeten werd ik aangesproken door een vriendelijke jongen uit Nigeria genaamd Clement. Hij bood me aan om me naar het dichtbijzijnde internetcafe te brengen. Het cafe bleek nog gesloten te zijn omdat de het de dag daarvoor carnaval was geweest. Toen heeft hij me ruim twee uur de stad laten zien waarin hij zich drie jaar daarvoor had gevestig. Hij liet me verschillende pleinen zien, historische gebouwen, drie kerken maar we zijn ook gewoon een gewone wijk ingelopen. We spraken over mijn leven in Nederland en zijn leven dat was begonnen in Nigeria nu verder ging in deze miljoenen stad in Brazilië. Als afsluiting hebben we een genoten van een zeer uitgebreide lunch, wat normaal is voor Zuid-Amerikaanse begrippen. Ben weer op tijd terug gegaan met de toeristen bus en moest echt heel lang wachten op het vliegveld. Ik was zo moe van de stad en lange vliegreis naar Sao Paulo dat ik wel vond dat ik een massage had verdient. Een beetje raar maar midden in de vertrek hal, terwijlvele mensen langs liepen en berichten in Portugees werden omgeroepen werd ik heerlijk gemasseerd voor de vlucht naar Santa Cruz, Bolivia. Het was prachig om over Brazilië te vliegen met al zijn rivieren, zand wegen, bossen en oneidige stukken gecultiveerd land zonder echte grote dorpen. Ondanks dat we naar het westen vlogen kroop de duisternis langzaam maar zeker dichter naar het vliegtuig toe en het haalde het vliegtuig net in voordat het landde op Viru Viru International airport van Santa Cruz.
Sander
Santa Cruz
Op het vleigveld was meteen te merken dat je niet meer in een hyper modern land was en zonder veel moeite of tijd liep ik langs de doane. Ik was ongelovelijk blij om mijn tas op de bagage band te zien want ik had deze niet meer gezien sinds ik hem had afgegeven op Schiphol en ik had onder tussen in drie vliegtuigen van twee verschillende maatschappijnen gezeten. Heb op het vliegveld de lokale munteenheid Bolivianos gepint en ben toen in een taxi gesprongen naar het hotel waarvan ik het adres gelukkig in Sao Paulo van het internet op het laatste moment had ontvangen. Het was een oude taxi die er van binnen en van buiten niet uit zag maar wonderbaarlijk genoeg wel reed. Iets wonderbaarlijks was dat het stuur wel aan de linkerkant zat maar dat het dashboard ingericht was voor een stuur aan de rechter kant. Later bleek dat dit eigenlijk heel gewoon is in Bolivia, waarschijnlijk zijn het afgedankte autos uit Australie. De taxi chaffeur was een hele dikke man waarmee ik die heb weg heb lopen ondervragen over allerlei dingen die te maken hadden met de stad waar vanaf nu mijn basis zou liggen voor mijn reis en mijn ionderzoek. Toen ik bij Residential Ballivan aangekwam werd ik daar onthaald door een groep van zes nederlandse studenten die me meteen hielpen met mijn kamer. Helaas was Danae, een andere studente uit Utrecht naar het vliegveld gegaan om me op te halen maar ik was eerder geland en had haar dus net gemist. De groep studenten ging uit eten en ik heb op gedouchd en ben op Danae gaan wachten. Een uurtje later was ze terug en zijn we wat gaan eten op op het hoofd plein in Santa Cruz in de Ierse Pub. Toen ik eenmaal in bed lag was ik zou kapot dat meteen sliep en niets merkte van de autos die voorbij razen over de keien.Sander
IBIF (10 februari)
De volgende dag vroeg opgestaan om samen met Danae met buslijn 14 naar de organisatie te gaan waarmee ik de komende maanden mijn stage zal uitvoeren genaamd IBIF. De bussen zijn hier klein en heten micros omdat er maar plaats is voor 15 zitplaatsen. Ze rijden door de nauwe straatjes die zoals in bijna elke stad in Bolivia in een duidelijke grid zijn gestructureerd. Ik stapte de bus in met mijn rugzak en mijn laptoptas en meteen stootte ik mijn hoofd in deze micro. Ik voelde me meteen de lompe en grote ´gringo´. Later zou ik nog een veel verveeldere ervaring met een micro hebben. Na ruim vijftien minten kwamen we aan bij het kantoor van IBIF wat gelokalisserd is op de vierde ring van deze uitgestrekte en chaotishe stad. We werden begroet door de bewaker maar mijn beleidster, Marielos, was er nog niet. Toch installeerde ik me op een werkplek en zette mijn computer aan. Rond negen uur kwam Marielos maar zij moest eerst een paar dingen regelen omdat ze ook de directice van de organisatie is. Iets later stelde ze me voor aan alle medewerkers en spraken we over IBIF en de stage die eigenlijk pas over een maand begint. De rest van de dag heb ik dingen uitgezocht over de boom soorten waarmee ik ga werken en heb gesproken met een jongen die hetzelfde als ik heeft gedaan in een ander soort bos.Sander
Het busstation (11 februari)
Na vrijdag nog een halve dag op het kantoor te hebben gezeten en een vergadering van alle studenten te hebben te hebben bijgewoont ben ik samen met een Nederlands meisje genaamd Monique naar de busterminal gegaan. Onze bedoeling was om die nacht met de bus naar Sucre te gaan maar omdat de vergadering enorm was uitgelopen en omdat we tegenstrijdig informatie over vertrektijden hadden gekregen, hebben we alle bussen net gemist. Op het bus terminal lopen allemaal mannen rond die proberen jou naar hun bus te krijgen. Ondanks dat alle bussen weg waren beweerde hij dat hij er nog wel één kon tegen houden als we direct met hem in een taxi sprongen. Na een idiote tocht van vijf minuten door de stad hielden we de bus aan maar het bleek dat er alleen nog in de cabine van de buschaffeur plaats was voor de zelfde prijs. Gelukkig hebben we dat niet gedaan want het is weet ik nu uit ervaring een lange rit van ruim 15 uur over een hobbelige zand weg. Terug bij het bus station waren toch nog vast besloten dat we die avond niet in Santa Cruz zouden slapen. Monique stelde voor om naar Samaipata te gaan maar naar een half uur naar alle kanten van de bus terminal te zijn gestuurd konden we geen bus vinden die naar Saimpata ging. Toen gaf iemand ons het idee om naar de andere kant van de stad te gaan om daar met een taxi bedrijf die op Samaipata rijd te gaan. Uiteindelijk vertrokken we ongeveer 7 uur uit Santa Cruz terwijl we al om 4 uur het kantoor hadden verlaten.