Hoi beste en lieve mensen,
Hierbij weer een periodieke bolivia email. In deze email zal ik o.a. de volgende gebeurtenissen van mijn reis uitgebreid beschrijven: de trip naar Samaipata en het varenbos, de behoorlijk ongelukkig val uit een bus, een wild avondje uit in Sucre, het afdalen in een mijn waar nog gewerkt wordt, en de onvergetelijke tocht naar de Pantanal in Brazilie.
Graag hoor ik hoe het met jullie is, daar in dat leuke kleine land waar het maagdenhuis weer heel even bezet werd door lachende studenten en de elfstedentocht waarschijlijk net niet doorgaat.Groeten en veel liefs, ciao,
Sander
Top
De varenbossen (15 februari)
Top
Het plan voor deze prachtige zonnige dag in dit glooiende landschap was om de varenbossen in de buurt van Samaipata te bezoeken. De varenbossen worden in reisgidsen omschreven als een bos waar elk moment een elfje achter een boomvaren vandaan kan komen. De dag daarvoor hebben we bij verschillende touragencies gevraagd wat een dag trip kosten maar Monique en ik vonden dat te veel een vonden dat we er ook zelf wel naar toe konden komen. Dat bleek moeilijker dan we hadden gedacht. Eerst hebben we een gedeelde taxi genomen naar Mairana voor een paar Bolivianos. Daar op het centrale plein aan gekomen heb ik aan een paar mensen gevraagd of er ook vervoer was naar het volgende dorp vanwaaruit de varenbossen niet heel ver meer waren. We kregen hier een na ons idee positief antwoord op. We besloten met goede moed het eerste deel van de weg even de benen te strekken en op het moment dat er ´openbaarvervoer´ langs zou komen deze aan te houden en hiermee de rest van de route te voltooien. Na bijna drie uur in de brandende zon een behoorlijke berg te hebben beklommen kwamen we bij en kruizing. De moed zakte ons in de schoenen, waar moesten we naar toe. Toch maar door gelopen en uiteindelijk kwamen we bij het dorpje La Yunga uit.Vanuit hier hebben we een vrachtwagen genomen die ons tot een paar kilometer voor de varenbossen bracht. Eenmaal bij het varenbos aangekomen bleek dat we hier minder dan een half uur konden door brengen omdat we de laatste vervoer middel terug naar Samipata moesten nemen. Het bos was echt geweldig om met eigen ogen te zien, een prachtige licht val en planten die je het gevoel gaven alsof je een paar miljoen jaar terug in de tijd bent gegaan. Nadat we snel fotos hadden genomen en even op adem waren gekomen zijn Monique en ik als een gek van de berg afgerent om daar achterin de laatste vrachtwagen terug naar het hostel te rijden.
De val partij ( 17 Februari)
Top
Na nog wat uitstapjes in Samaipata ben ik terug gegaan naar Santa Cruz om vanuit daar de bus naar Sucre te nemen. De bus vertrok s’avonds dus kon nog de hele dag door brengen in Santa Cruz. Moest nog even wat dingen regelen en besloot met de micro naar mijn bestemmingen te gaan. Een micro is een heel klein busje met ongeveer 10 zit plaatsen en als je binnen komt geeft je de chauffeur anderhalve Boliviano (15 euro cent). Als de micros niet staken is heel Santa Cruz gevuld met deze busjes die wel honderd verschillende routes rijden. Op het moment dat je wil uitstappen zegt je tegen de chauffeur ´pare por favor´ (stop alstublieft) waardoor je precies op de goede plek wordt afgeleverd. Bij mij ging het tot op dat moment precies hoe een inwoner van deze grote stad het ook doet. Alleen deze keer reed de chauffeur wat harder en deed de duer al open terwijl de bus nog reed. Ik dacht dat ik er wel uit kon springen maar hij bleek toch iets te hard te gaan waardoor tijdens mijn landing mijn benen kruisden en de val die daarop volgde met mijn gezicht opving. Tien seconden lang lag ik helemaal overrompeld door de val op de straat voordat ik opstond. De micro was al verdwenen, er kwam niemand om me te helpen en toen ik met mijn handen over mijn gezicht vreef zatten deze helemaal onder het bloed. Opeens voelde ik me heel kwetsbaar in deze hele vreemde stad. Ik was duizelig, bloede behoorlijk en besloot een taxi aan te houden om hiermee naar de organisatie waarbij ik mijn stage doe te gaan. Toen ik eindelijk in een taxi zat keek ik in de achteruit kijk spiegel en tot mijn schrik was er een stukje van mijn tand eraf. Toen ik het bloed weg veegte zag ik ook dat mijn lip helemaal kapot was en datik een wond op mijn voor hoofd had. Van de schrik moest ik spontaan huilen en begon behoorlijk in het Nederlands te schelden over het feit dat mij dit nu moest overkomen. Na wat gekalmeerd te zijn bleek de schade relatief mee te vallen; er was geen zenuw van mijn tand bloot gelegd en had niks gebroken. Na twee weken was mijn gezicht gelukkig weer hersteld.
Wild avondje uit in Sucre ( 20 Februari)
Ondanks mijn val besloot ik toch maar dezelfde avond met de nacht bus naar Sucre te gaan. Ondanks dat Sucre en Santa Cruz twee hele belangrijke steden in Bolvia zijn is er geen verharde weg aangelegd. Dat werd een nachtje heerlijk hobbelen terwijl er twee vecht films van Jean Claude in mijn gezicht werden geduwd. Midden in de nacht stopte we in gehucht waar de huizen nog uit modder waren opgestroken en twee straat lampen waren om even wat te eten en de benen te strekken. Sucre is officeel de hoofdstad van Bolivia maar net als in Nederland is de regering ergens anders gevestig namelijk La Paz. s´Ochtens kwam ik aan in Sucre en ben meteen naar een Spaanse school op zoek gegaan om even een paar dagen mijn Spaans ietsjes op te frissen. Ik kon gelukkig meteen de zelfde dag beginnen. Daardoor kwam ik met een hele groep mensen in contact. Vrijdag avond gingen waren we eerst met een hele groep eten en vervolgens kwam ik twee Bolivianse jongens tegen die als spaanse leraar op de school werkten. Ze vroegen of ik met hun naar de disco wilde gaan. In deze disco was ik een van de enige buitenlanders en ondanks mijn kapotte gezicht kreeg nog behoorlijk wat aandacht van de vrouwen en meisjes. De Boliviaanse jongens stelde me steeds weer voor aan andere mooie meisjes waar mee ik dan weer een tijdje danste, praatte en biertjes dronk. Om vier uur ging de tent sluiten besloten we met zijn drieen de avond voort tezetten in een of ander illegale kareoke bar. Met onze dronken hoofden zongen na elkaar verschillende leidjes. Ik kon er natuurlijk niets van maar dat maakte niks uit. Rond zes uur gingen we naar een kantoor waar een van de jongens werkte en hierzetten we met z´n drieen het drinken en dansen voort op typische muziek uit de Andes. Een jongen was zo dronken dat hij in slaap viel op de grond en de andere jongen vertelde me alles over zijn communische denken beelden en hoe hij met een nieuwe organisatie verschillende gemeenschappen in de omgeving van Sucre ging helpen. Ze wilde gewoon gewoon de hele dag door gaan en dan sáovonds naar een feestje gaan. Ik besloot dat het weer mooi was geweest en nam een bus naar de volgende stad Potosi.
De mijn afdaling ( 22 Februari)
De bus klom van twee duizend meter hoogte naar een hoogte van bijna 4000m. Potosi is een stad met een hele oude geschiedenis door de ondenking van zilver eind 1500. Al snel kwamen de Spaanse veroveraars hier achter en hebben van it deze stad het meeste zilver gesloten van heel Zuid-Amerika doormiddel van het te werk stellen van de locale bevolking en zwarte slaven. Rond 1700 was Potosi de grooste stad van Zuid-Amerika en kon rond die tijd vergeleken worden vergelijken met steden als Parijs en Londen. Het verhaal gaat dat Spaanjaarden genoeg zilver uit de berg Cerro Rico (rijke heuvel) hebben gehaald om een burg van zilver naar Spanje bouwen en dat er dan nog genoeg zilver over was om er overheen te dragen. Sinds de Spaanse tijd is er niet heel veel veranderd voor de mijn werkers behalven dat ze tegenwoordig voor zich zelf werken of in samenwerkingsorganisaties. Daarnaast zijn de hoofdzilveradres zijn uitgedroogt waardoor er alleen maar gesteente met gemixten mineralen te vinden is. Volgens een aantal mensen die ik had gesproken was een tour die je in de mijn kon doen een van meest indrukwekkende belevenissen van zijn reis. Dus besloot ik dat te doen. Eerst gingen we naar demarkt waar de mijn werkers dingen kochten voor het werken in de mijn. Coca bladeren om te kauwen, veel water en soda en dynamiet. Ja, je kon zomaar op straat dynmamiet kopen zoveel als je wilde. Het idee was dat we wat dingen kochten die we tijdens de ´tour´ door de mijn aan de mensen konden geven die daar werkte. Vervolgens gingen we naar de fabriek waar de mineralen die uit de mijn kwamen werken verder werden gescheiden en gezuiverd. Dit gebuert met allemaal chemicalien
Sander van Andel
15-03-2005
