Monique
In de taxi naar Samaipata hebben Monique en ik veel gepraat. Monique is een meid van 27 jaar oud die echt al de halve wereld heeft afgereisd. Eerder heeft ze een duik stage in Tanzania gedaan, haar ouders zijn naar Aruba verhuis om daar een cafe openen en alsof dat nog niet genoeg is ook nog eens in alle landen waar ik ook geweest ben al eens geweest zelfs Laos en Ecuador. Ze heeft eerst na haar middelbare school ongeveer drie jaar in het leger gezeten en heeft een half jaar daarvan in Kosovo gezeten en heeft daar onderandere massa graven opgeruimd. Toen ze hiermee klaar was is ze biologie gaan studeren en is bijna klaar met een onderzoek naar herbivori in het zelfde bos als waar ik naar toe ga. Kort samengevat is het een behoorlijk stoere en avontuurlijke meid. Hierdoor werd het ook een behoorlijk avontuurlijk weekend.
Top
Samaipata (12 februari)
Eerst hebben we onze tassen gedropt in het residential Kim en toen zijn we op het hoofd plein van Samaipata wat gaan eten. Helaas kreeg ik niet echt veel naar binnen omdat mijn zwakke maagje nog een beetje ondaan was van de taxi rit door de bergen naar dit rustige dorpje. In het restuarant werden we aangesproken door een vrouw van rond de 40 die vertelde dat ze veel schilderijen maakte en een expositie had vlak bij het plein. Met haar zijn monique en ik naar de lokale kareoke bar gegaan. De vrouw zong de sterren van de hemel met verschillende ontroerende spaanse leidjes. Terwijl ik normaal echt niet hou van kareoke was dit echt fijn om naar te luisteren. In de bar kwamen we ook nog twee ander backpackers tegen die van plan waren om te gaan liften naar Sucre met verschillende vrachtwagens van dorp tot dorp. Met deze hele groep ben ik nog naar een andere bar gegaan waar ook nog twee mannen aan onze tafel kwamen zitten die aan de gas leiding werkte die vlak langs Samaipata liep. Ze vroegen of ik hier met deze groep naar Samaipata was gekomen en of dit allemaal vrienden van mij waren. Toen realiseerde ik me dat dat ik iedereen zelfs Monique nog maar twee dagen kende en dat ik wel heel vertrouw met deze mensen omging..
Top
Paarden
De volgende dag zijn Monique en ik eerst naar een serie prachtige water vallen gegaan waarvan we ook nog een stuk hebben gelopen en waarin we op het laatst heerlijk in hebben gezwommen. Later op de dag hebben we een tocht van bijna drie uur door de heuvels rond om Samaipata gemaakt op paarden. De eigenaar van de paarden gaf ons de paarden in goed vertrouwen en vroeg slosjes een keer of we paard konden rijden waarna we met z´n tweeën weg reden. Eerst reden we gewoon over een zand weg maar toen besloten dat het toch wat spannerd moest en namen een klein padje. Na een tijdje rijden kwamen we in een stuk met dichte begroeiing met veel stekels waardoor we eerst behoorlijk werden geschaafd en toen besloten per voet verder te gaan met de paarden achter ons aan. Het paard vertouwden volledig op mij en liep achter me aan terwijl ik het touw heel losjes in mijn hand hield. We doorkruizde verschillende landerijen waartussen je steeds een hek van prikkeldraad moet open maken. Uiteidelijk kwamen we terecht op een andere zand weg. Toen de paarden eenmaal merkte welke weg dit was waren ze bijn aniet meer te huoden en galopeerde het grootste deel van de tijd. Zelfs toen ik dacht dat we een bepaalde weg moesten nemen besloten de twee paarden dat dit niet de juiste weg was en namen een andere route.
Top
Sander van Andel
15-03-2005
